Gej blog - homoseksualizm

Za życia byłeś wyśmiewany i szykanowany, teraz wszyscy zrozumieli, jaki błąd popełnili. Niestety już nie zagłosuję w wyborach na prezydenta Kaczyńskiego, bo nikt nie jest w stanie zastąpić prawdziwego patrioty i obrońcy polskiej tradycji i historii. Myślę, że te wszystkie przykrości, które otrzymywał za życia, Bóg wynagrodził mu tak, że zginął jak bohater, jak prawdziwy patriota w tak ważnym miejscu dla Polski. Katyń powołał do siebie kolejną polska elitę. Pokój ich duszom i niech spoczywają w pokoju wiecznym. Amen.

Księga Kondolencyjna portalu gazeta.pl
jeden z pierwszych wpisów
(pisownia mocno poprawiona)

Powyższe to tylko jedno z wielu setek, a pewnie i tysięcy wynurzeń przewijających się w całej polskiej sieci, a oddających doskonale aktualne nastroje w społeczeństwie. Zaprawdę, w dniach kilku minionych osiągnął naród polski prawdziwie niespotykaną jedność! Wybór takiej a nie innej wypowiedzi jako wstępu do niniejszego tekstu powinien co bystrzejszego Szanownego Czytelnika jasno naprowadzić na dalszy ton dzisiejszego mojego wpisu. A nosiłem się z nim kilka dni, teraz jednak nie żałuję opóźnienia.

Że napisać coś należy i swe wynurzenia na światło dzienne na łamach bloga wystawić – to wiedziałem już w sobotę, pamiętnego dnia 10 kwietnia Anno Domini 2010. Ograniczyłem się jednak tylko do symbolicznej zmiany kolorystyki i krótkiej notki w panelu bocznym. Notki raczej neutralnej. Teraz przyszła kolej na nieco więcej bardziej osobistych wniosków. Po kolei jednak, do rzeczy.

Otóż, Szanowny Czytelniku, o katastrofie prezydenckiego samolotu w Smoleńsku dowiedziałem się w sobotę przed południem, a że zaraz potem wyjechałem i cały dzień mnie nie było, wydarzenia dane mi było śledzić za pośrednictwem stacji radiowych. Tak, dziś jeszcze pamiętam – zupełnie jakby było to wczoraj albo trzy dni temu – niedowierzanie malujące się na mojej twarzy (osobiście jej nie widziałem, ale zakładam, że było owo niedowierzanie widać), kiedy doszły mnie smutne te wieści. Przyznaję bez bicia, wrażenie było silne, zahaczające niebezpiecznie o szok. Słucham sobie ja zatem, samochodem jadąc, różnych tych stacji i niedowierzanie, niestety, rośnie z minuty na minutę. Ale niedowierzanie to, wtórnym już będąc, zupełnie innego rodzaju. Również niestety.

Zaczął mi się powoli, acz nieubłaganie i z okrutną wyrazistością, malować obraz masowej histerii, zbiorowego transu, którego niejeden grzybiarz by pozazdrościł. Jedni krzyczą o drugim Katyniu (sic!), inni o bohaterstwie ofiar katastrofy (WTF?), a jeszcze inni zaś o fatum ciążącym nad i tak już przez historię doświadczonym polskim narodem. Sami dziennikarze nie lepsi. Dowiedziałem się na przykład, że jeden taki warszawski domorosły socjopsycholog, celowo wybrawszy się pod pałac prezydencki (gdzie, nawiasem mówiąc, nowiutki bruk Krakowskiego Przedmieścia ujrzał był już swój nieodwołalny los nieodwracalnego ubabrania woskiem) komunikacją miejską, poczynił pewną obserwację ludu pracującego stołecznego. Otóż w tramwaju widział ludzi zamyślonych, przygnębionych, pogrążonych w głębokiej refleksji nad tą straszną tragedią. No bo przecież Warszawiacy na co dzień przemierzają ulice stolicy uśmiechnięci, cieszący się życiem, serdeczni, tryskający energią. W dodatku poczynił rzeczony dziennikarzyna daleko idące uogólnienie z rodzaju tych, które doprowadzają mnie do szewskiej pasji, ponieważ umieszczają w grupie ludzi, z którymi wspólnego nie mam nic. Cóż, to tylko przykład, ogólnie we wszystkich mediach informacje podawane były tendencyjnie i bezmyślnie, robiąc więcej szkody, niż przynosząc pożytku, bo podsycając tylko błogosławiony stan i tak już wystarczająco rozhisteryzowanego społeczeństwa.

Politycy wcale nie lepsi. Od kilku dni jedyne, co słyszymy to wielkie słowa, patetyczne mantry i coraz dalej idący populistyczny bełkot. A to, że drugi Piłsudski, a to, że mąż stanu, a to, że bohater narodowy. Czekam na propozycję rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego, na którą reszta zgodnie zaklaszcze łapkami. O Wawelu jeszcze napiszę, bo na razie na samą myśl dostaję apopleksji.

Ale do czego właściwie ja dążę? Przejdę sobie do meritum, bo i pora późnawa.

Przez ostatnie cztery dni oczekuje się ode mnie, że wezmę udział w tej społecznej komedii. Dla niemal każdego jedynym słusznym i akceptowalnym modelem działania jest rozpacz, refleksja, pogrążenie w żałobie i zapalenie tandetnej gwiazdki w kwadratowych nawiasach w ramach opisu na Gadu-Gadu i gdziekolwiek jeszcze tylko się da wcisnąć ten głupkowaty wymysł. Dziś nie można się cieszyć, a szczególnie już z następstw pamiętnej tej soboty. Nie można wyrazić sprzeciwu wobec coraz bardziej absurdalnych pomysłów i planów. Nie można ostentacyjnie odmówić podporządkowania się temu wspaniałemu narodowemu zrywowi.

Dziś należy wyrażać jedynie żal i szacunek. Powinno się zapomnieć, jakim chamem, prostakiem, kłamcą i zerem był Lech Kaczyński. Jakimi durniami, oportunistami i gamratki przyrożnej synami (i córkami) byli niektórzy z jego świty. Bo najbardziej bodaj w tym wszystkim z równowagi wyprowadza mnie sytuacja, w której ci sami, którzy tydzień jeszcze temu tak właśnie o części ofiar katastrofy w Smoleńsku myśleli, dziś skłonni są zapomnieć wszystkie krzywdy i zgodnym chórkiem ubolewać nad stratą.

Hipokryzja, konformizm i tzw. polityczna poprawność rządzą w Lechistanie od kilku dni. I spróbuj, biedny człowieku, mieć coś przeciw.

I jeszcze tylko kilka słów wyjaśnienia, bo inaczej stanę się ofiarą kolejnego linczu. Zaznaczam jasno, dobitnie i wyraźnie, co następuje:

To, co wydarzyło się w sobotę 10 kwietnia 2010 roku w Smoleńsku jest wielką tragedią. Tragedią przede wszystkim osobistą dla rodzin ofiar katastrofy i ten wymiar sobotniego nieszczęścia uważam za najważniejszy.

Ale nie tylko. W wypadku zginął Prezydent RP, kimkolwiek i jakikolwiek by nie był oraz szereg innych kluczowych dla funkcjonowania państwa osób. Jestem tego świadom i nie poddaję bynajmniej w wątpliwość znaczenia tego nieszczęścia. Co manifestuję choćby kolorystyką bloga, mamy wszak żałobę narodową, pierwszą – według mnie – uzasadnioną spośród ich szeregu w ostatnim dwudziestoleciu.

Proszę mnie dobrze zrozumieć. Tym, co krytykuję na łamach tego wpisu, jest zbiorowe szaleństwo posunięte do granic absurdu, nadinterpretacje, manipulacje, głupota, hipokryzja i polityczna poprawność. Podam może przykład. Nie umniejszam faktu i konsekwencji śmierci głowy państwa polskiego. Jakkolwiek źle nie życzyłem Lechowi Kaczyńskiemu i niezależnie od tego jak bardzo go nienawidziłem, nikt nie zasługuje na taką śmierć i nikomu nigdy bym takiej nie życzył. I teraz proszę się skupić: abstrahując od faktu, że jest to niewątpliwa tragedia, abstrahując od faktu, że zginęli ludzie oraz abstrahując od faktu śmierci Prezydenta RP jako najwyższego urzędnika państwowego – cieszę się, że Lech Kaczyński nie jest już moim prezydentem. I tyle.

Wiele mam jeszcze do powiedzenia i wiele zapewne w związku z tym jeszcze napiszę tutaj w ciągu najbliższych dni. A napiszę, bo to moje cholerne prywatne miejsce i tylko tu mogę się dziś poczuć swobodnie.

OCEŃ, PROSZĘ:

ocena: +21, głosów: 29

 Loading ...