Gej blog - homoseksualizm

Parada, Parada i po Paradzie. Wczorajsza warszawska Parada Równości zakończyła trwające cały poprzedni tydzień Dni Równości, odbywające się pod hasłem Żyj, Kochaj, Bądź!. Organizatorzy szacują ilość uczestników na 7-8 tysięcy, policja i media podają liczbę około 2 tysięcy. Prawda pewnie leży gdzieś pośrodku, a czy to dużo, czy mało – rzecz względna. Co nie ulega wątpliwości to to, że tak czy siak ludzi było znacznie mniej niż na pamiętnej Paradzie roku 2005, zakazanej przez wówczas jaśnie w stolicy panującego Lecha Kaczyńskiego. Niemniej jednak ja byłem pod wrażeniem. To była pierwsza Parada Równości, w której wziąłem udział (rok temu siedziałem jeszcze w Chinach, wcześniej – lepiej nie wspominać) i w mojej subiektywnej ocenie, operującej jedynie pojęciami dużo, mało, nie mam zdania i coś w ten deseń, to było dużo.

Oczywiście już w drodze z mojej zapyziałej Woli na Plac Bankowy nasłuchałem się wspaniałości typu o patrz! idzie jeden! Ha, ha, ha!, ale jak tylko dotarłem na miejsce, pewne przygnębienie natychmiast ustąpiło miejsca znacznie przyjemniejszym uczuciom. Wszystko zaczęło się oczywiście z pewnym opóźnieniem, jak to w takich przypadkach bywa. Początkowo planowałem przejść trasę piechotą, ale silna grupa znajomych lesb tak długo lobbowała za wciśnięciem się na jedną z platform, aż w końcu zmuszony byłem ulec. Ale nie żałuję, bo zabawa na platformie okazała się być przednią! Był to też doskonały punkt obserwacyjny wszystkiego wokół.

A wszystko wokół mnie zaskakiwało na każdym kroku. Po pierwsze – opozycja w postaci niewielkich grupek rozgarniętych młodzieńców z Obozu Narodowo-Radykalnego była tak nieliczna i tak stłamszona przez kordony policji, że wyglądali po prostu żałośnie i sami z siebie zrobili skompromitowanych durniów. Pierwsza ich, jedna z liczniejszych, grupa zakotwiczyła się już na Placu Bankowym, potem tu i ówdzie przewijały się jakieś mniejsze. Coś tam wykrzykiwali, ale nikt chyba nie wie, co to było. Na pewno dominowało słowo pedały.

Po drugie – reakcje mieszkańców Warszawy przeszły moje oczekiwania. Widziałem całe rodziny z dziećmi, ludzi młodych i starszych, obcokrajowców. Jedni po prostu stali i patrzyli, inni się uśmiechali, ale mnóstwo z nich machało nam radośnie, krzyczało i pozdrawiało. To było naprawdę miłe i budujące!

A ponieważ reakcje z naszej strony były bardzo żywiołowe, atmosfera była naprawdę cudowna! Słońce, muzyka, zabawa, mnóstwo radości, kolorów i uśmiechu. Wiem, że podniecam się strasznie, ale przypominam Szanownemu Czytelnikowi, że to mój pierwszy raz. Więc nie dziwne, że się emocjonuję :] Całość trwała mniej więcej dwie godziny. Po dotarciu pod Kancelarię Premiera niewiele się już w sumie działo, a przynajmniej ja niewiele widziałem czy słyszałem. No, może poza tym, że załapałem się sprytnie na szampana od Jacka Poniedziałka.

Polityczna reprezentacja na Paradzie nie była tym razem zbyt liczna. Poza bardzo aktywnymi Zielonymi 2004, na których zawsze można liczyć, pojawił się jedynie Marek Borowski i jego SDPL, a przybyli oni z własną platformą. To odpolitycznienie imprezy sprawiło, że właśnie te polityczne nasze postulaty zniknęły gdzieś w morzu zabawy. Ma to swoje zalety, bo wreszcie Parada zaczyna przybierać formę nie pochodu zastraszonych i nieśmiało domagających się swoich praw ludzi, ale wydarzenia radosnego, które może być atrakcyjne i fajne także dla mieszkańców miasta. Wadą jest właśnie odsunięcie na bok tego, czego się tak naprawdę wciąż domagamy i dostać nie możemy.

Aha, widziałem na własne oczy, wspomniana flaga nad ambasadą Wielkiej Brytanii wisiała i dumnie powiewała. Należą się Brytyjczykom serdeczne podziękowania, choć nie mi je składać, bo i tak ich nikt zainteresowany tu nie przeczyta…

A teraz zapraszam na krótką fotorelację. Sam żadnych zdjęć nie zrobiłem, a to dlatego, że zajęty byłem czymś innym, jednak dzięki uprzejmości innych zamieszczam co następuje.

Fotografie by homiki.pl:

Fotografie by Lucyna Rozlatowska:

Fotografie by Gocu:

Do zobaczenia za rok! Już nie mogę się doczekać :]

OCEŃ, PROSZĘ:

ocena: +26, głosów: 36

 Loading ...