Zadziwiające, jak wielu ludzi trafia na ten blog w wyniku nieznajomości ortografii. Wpisują w guglach hasła typu homikuj czy homikuj mp3. Ba! A w dodatku klikają w wyniki, mimo że gugle pobłażliwie poprawiają! Fascynujące!
Nie wie ktoś może o jakimś wakacie dla przymierającego głodem, wykiwanego i olanego studenta sinologii? Sponsoring wstępnie nie wchodzi w grę, ale jeśli mnie przytrzymać jeszcze jakiś czas, to pewnie się i zgodzę… Help!
Od jakiegoś czasu zabieram się już za wprowadzenie tu czegoś w rodzaju minibloga, jakich mnóstwo widywałem na innych stronach. Czasem zdarza się tak, że chciałbym podzielić się czymś, powiedzieć coś, co zajęłoby mi raptem kilka zdań czy słów, w związku z czym byłoby za krótkie na osobny post. To więc będzie tu [w sidebarze - pasku bocznym] miejsce na tego typu krótkie wynurzenia, wynurzenia instant :]
Tak się dziś zacząłem zastanawiać nad pokutującym wśród ludzi pojęciem mody na bycie gejem. Nie wzięło się to oczywiście z niczego. Po dzisiejszym zaliczeniu poszedłem sobie z Kolegą T. do knajpy na szklenicę czy dwie. Tak jakoś zeszła nam rozmowa na mnie i na moje prywatne życie. Zaznaczyć muszę, że ludzie z mojej grupy na studiach o mojej orientacji dowiedzieli się stosunkowo niedawno (i jako ostatni), więc jest to temat dość świeży i wciąż wzbudza on zainteresowanie. I w pewnym momencie tej naszej rozmowy poczułem się idiotycznie.
Ponieważ sesja nie pozwala zwykle na skupienie wysiłku intelektualnego na czymkolwiek innym, niż ona sama, więc będzie dziś bardzo niewymagająco. W słowach kilku – żartów mi się zachciało. Bo dzisiejszy wpis to w sumie żart. Należy to sobie uświadomić z całą mocą :]
Ostatnio było mi jazzująco. Dziś dla odmiany – gejowsko. Kawałek, którego możecie sobie posłuchać, jest dość chyba znany za sprawą dość… hm… jak to rzec?… ciekawego teledysku. Piosnka, jak wskazuje tytuł, jest ściśle gejowska. W zasadzie to nic w niej specjalnego, ale jakoś tak sam fakt…
Niestety, choć może na szczęście?… sam nie wiem…, historia, bo to już czasy dawno minione, uwzględnia jedynie hetero-dżentelmenów. No trudno, lepsi tylko tacy, niż żadni. Jednak mimo, iż gatunek ten wspaniały dawno już był wymarł (a sam sobą go nie ożywię ;] ), to nie zaszkodzi kilka wskazówek i ogólnych zasad savoir-vivre’u. Dawno nie widziałem ich podanych w tak przystępny sposób :)
Portal Dziennik.pl, dając kolejny wyraz swoim tabloidowym sympatiom, opublikował jakieś dwie godziny temu „artykuł” pod wspaniałym tytułem Tajemnicza epidemia zabija gejów w USA. Nie będę się tu rozwodził nad poziomem intelektualnym tego czegoś, bo nawet nie pofatygowano się o podanie źródła. Tendencyjna ignorancja.
Źródło oczywiście nie tak trudno znaleźć sobie samemu, i to wcale poważne. Choćby taki New York Times.
Na początek musisz wiedzieć, drogi Gościu, że nie uprawiam tu emocjonalnego ekshibicjonizmu nieszczęśliwego i skrzywdzonego przez życie geja. Ba! Wręcz przeciwnie, żyję w cudownej zgodzie z moim wcale nie najgorszym światem. Co zatem właściwie miałem i mam na celu, zakładając i pisząc ten blog? Otóż dwie rzeczy. Primo - chcę przynajmniej trochę otworzyć temu nie najlepszemu ze społeczeństw oczy na fakt, że homik jest takim samym człowiekiem, jak każdy inny. Kocha, czuje, cieszy się, smuci, raduje, uczy, studiuje, głosuje, ma poglądy polityczne, bawi się, ma znajomych, pracuje itp. itd. Secundo - chcę przynajmniej trochę pokazać, że gej może czuć się dobrze i żyć w zgodzie ze sobą i ze światem. Niech blog ten będzie moim małym prywatnym wkładem w poprawianie tego świata...
więcej »
Pora na lans na Facebooku, a ponieważ próżnym człekiem jestem, autoreklamy nigdy za wiele ;]
Homikus Pospolitus: Hetero Friendly Gay Blog on Facebook
Strona ta została założona z myślą o osobach homoseksualnych dokonujących coming outu oraz ich najbliższych.
Rzetelne informacje przybliżające w/w tematykę, opinie ekspertów, historie osób, które dokonały już coming outu oraz rodziców tych osób, odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania, konfrontacje faktów z krzywdzącymi stereotypami oraz bazę adresową z punktami pomocy terapeutów, seksuologów i psychologów.
Aż wstyd się przyznać, ale wciągnęła mnie ta dziwna i nieskomplikowana gra na Facebook’u :-) Wobec tego, z gorliwością neofity poszukując nowych członków mafii, zapraszam tych, którzy też w to grają (a wiem, że bakcyla połknęło całe mnóstwo ludzi), aby ku obopólnej korzyści odezwali się do mnie w tej jakże ważkiej sprawie:
Ależ głupoty potrafią czasem wciągnąć… Ech…
|
|
|
|
|
|
